Una palabra


Hay una palabra, última en su especie, esperando a ser escrita,
hay una palabra que brota,
quebrando la tierra donde las ruinas fueron piedras erguidas,
donde sabemos algunos hombres últimos quisieron callarla.

Ahora vuelven a encenderse las voces del invierno,
las oigo esta noche mientras abrevan
de los charcos mismos donde brotan las palabras:
hoy, viernes, víspera de nada.

Espero esa palabra y que me alcance,
ausentarme de esta tristísima noche de otoño,
escribirla, lenta y clara,
sin saber si el tiempo acaba o simplemente se te olvida.


Requiem


A vida é este pasto abundante que piso agora
neste tempo interminable dos que ainda quedan

nin máis nin menos
nin antes nin despois

Árboles de colores


A veces el paisaje no parece el mismo,
por más que los viajes acostumbren la mirada a sus imágenes.
Hoy he visto hojas de colores donde ayer el verde lo era todo,
donde las raices se encuentran con el suelo.
Me he quedado a ciegas un segundo
para renovar la mirada,
para regresar al recuerdo invariable de los campos,
y abiertos los ojos he encontrado
la misma imagen posible de algún sueño.
Sigo caminando ahora con las gafas en la mano,
sin saber si esta bruma voraz termina en algún sitio,
sin saber si en su vuelo volverá a ser algún día lo que fuera.

Empezar de cero


Siempre me han fascinado las cosas sencillas
el agua, por ejemplo, siempre exacta
transparente

30


esa hora morta
mortísima
nula
en que de súpeto
avril
foi de repente

29


ás veces evadímonos
porque non é fuxir

é moito máis lonxe


viaxar só non é camiño

viaxar

viaxar lonxe da sorte

e o percance

viaxar é non viaxar



e cando vas chegando

sempre é máis lonxe


eu viaxo cara o teu lugar tódolos días
e nunca regreso


tu viaxas cara o meu lugar

con frecuencia

e nunca nos encontramos

sen dor


eu viaxo

e viaxo

pensando que así

non poderei encontrarte

(ollando á terra)


eu viaxo

sen dor


eu viaxo

ata que non quede máis

espacio sen pisar

que o que tu ocupas


e cando son chegado

sempre é máis lonxe


tu

sempre es máis lonxe

28


nota al margen (pg.12)
qué triste soledad sin nombre...

qué alegría insólita del nombre encontrarlo al fin

sobre el verano;

hoy es un invierno difícil

sin nieve

y
si nieva
no es invierno

27



y no me sirve recordarte menos ya mientras te escribo estas líneas,
mientras relleno el buzón con propaganda de mi huida,

no me consuela pensarte menos que otras veces con tu boca quieta

y los párpados vacíos;


sé que me voy para marcharme,

sé que me voy para que tú no estés allí

26


Es posible que no importe lo tan tibio
del adiós, que nos confunda

lo simplísimo de la fecha o de las horas,

lo durísimo de irse yendo con el tren a los andenes

lejanos del lugar que compartimos,

lo más duro aún de recordarnos tan adentro.

es posible, creo yo, si la memoria no me engaña,

recibir algún mensaje de esos días, un golpe de luz

sobre los ojos que, aun calientes de las lágrimas,

no perciben con claridad cada recuerdo;

y es posible, seguro, tan seguro estoy de que así sea,

tan firme me parece la memoria, tan severo

el olvido con lo inútil, que esta voz que te recuerda imprescindible

se engaña si te piensa de otra forma

25

v
promete sobre esta lousa
que has voltar na compaña
doutras almas cunha sombra
de luz acendida en compromiso
e que a terra que che entrego
nestes intres seña alimento
de regreso doutro ventre
por alumbrarte de novo
se é preciso.

24


sempre te agachas en cidades
inmensas para saber
que se te encontro
non foi casualidade
senon que sabía onde buscarte

23


teño

os ollos

cansos de ti

e húmidos

como se orballases neles

[como unxidos en óleos transparentes]

22



sei quen es e persigo letras timidamente,

paseo o corpo tralo nome que é de teu e que te nombra;

sei quen es e aventuro unha distancia próspera en ti,

tal é a clase da túa ausencia,

tal é a palidez indescifrable de lembrarte

21


si es que tu nombre te nombra,
o te llama a veces tan tarde al borde del sueño,
si es que tu nombre te nombra,
a ti, no-yo,
resto espiritual de las cosas,
si es que te llama o te nombra,

nada ya es anterior al nombre muerto de la nada

20


e bicaches co vento
os teus relieves
e amástesvos por min
(que non estaba)

19



máncame esta posesión incómoda dos labios
]


teño a mao tan preto

como se a tocase a través do cristal

e a auga que escorre

[como se mollarme fose necesario]

máncame nos labios

e logo volve caprichosa, arregalándose

fitando lonxe

e logo volve inmensa cara o fondo de ti

e non te vexo

dóeme viaxar a ti polos labios

digo que me doe volver a ti por teres labios

e á vez regreso por eles

[e regreso]

manca atravesarte

como se te enchesen de dentes

e eu

derramado na boca

ó contacto agre e duro

descamo a pel

descuidoche sangue

na garganta

[e xa son boca]


a outra boca]

veño dun principio

no borde do labio

eiquí

na boca

e teño o hábito de quedar

de me demorar

longamente

no principio

se cadra é só iso

o hábito

de notala miúda nos meus dedos

[e ás veces nos labios

contra a tarde]

sempre é tarde de máis

sempre é máis tarde

descríboa:

[ ]

ten unha color que sucede

a color sucede á voz coa que chamas

ás colores

ten a color empapada do liño

[máis oceánica que os ollos]

se cadra é só iso

o hábito de non imaxinala

se cadra

existe sempre

e ten o aspecto inconfundible

do deserto aspecto dos espidos

deserto inconfundible

[se é árida ]

se cadra

sucédenos

como a tarde

[se sucede]

descríboa

[ ]

non lembro agora, ves?

non sei se é árida

e deserta

non sei

sequera

se sucede


descríboa

[ ]

descríboa cunha frase

como algo escrito e mutilado

descríboa cunha clase

de palabras graves

poño por caso

e non me dicen nada nin me morden

os labios ás veces

pola tarde

é cousa do hábito

é cousa do hábito

que non me dicen nada

cantas palabras teño improvisado

[sucedáneo da boca]

hai quen lle quere dicir

a exactitude dos puntos

a precisión da forma

o contorno

etcétera

pero niso eu só vexo xeometría


hai quen lle quere dicir

unha cidade enteira

de muros mansos

abeirada a un mar sen costa

sen area

[de pel inacadable]

se cadra

é cousa dun hábito

o traxecto da voz

o camiño oral e grave

das palabras que non son

acontecen e molestan

[sucedáneo da boca]


realidade da boca ]

hai unha boca de argazo para os investigadores

acontece coa mar aberta e a oleaxe

[para os que saben percorrer os labios

atarefadamente

vagar e logo abandonarse

hai outra clase de océano que a dos ollos]

18


tiven o mar cheo na língua
e so me restan fíos de auga insípida...

17


paisaje
estoy mirando a un cielo sin hojas:
ya no tengo tiempo para tu retraso

16


(iii)

son todas e cada unha das tardes,

ceibadas, devoradas, arrincadas
do lugar rarísimo do tempo...


nota: “cando pretendo erguerme

e un minuto se demora inutilmente
retrasando a tarde,
percibo a vibración dun corpo
que regresa ansiosamente cara a noite”

15


miércoles (ii)
vivo de mi humanidad y mi cuerpo encierra todas mis historias;
vivo de mi humanidad y no procuro el ruido que falta en su silencio
en la voz ajena, o en los labios que no tienen idioma;
vivo de mi humanidad y he aprendido a resignarme a no volar
y a no ser camaleón, a morder la almohada tantas noches
de carne tensa y amor enorme
vivo de mi humanidad
y alimentarme es pesado y me agota sobre ella;

he aprendido mientras tanto a no ser yo sino todo lo contrario,
a respetar la muerte devorada por mi cuerpo
y a volar no he aprendido por pereza;
he aprendido a no ser tú,

y a devolver los bocados que me sobran